Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και πουτάνες!!!

«... η Εκκλησία της Ελλάδος δέχεται και ευλογεί την παραδεδομένη τέλεση του Γάμου κατά το Ορθόδοξο Τυπικό, ενώ θεωρεί πορνεία κάθε άλλη «συζυγική» σχέση εκτός αυτού»

Το παραπάνω απόσπασμα αποτελεί τμήμα προχθεσινής ανακοίνωσης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, μέσω της οποίας η ομάδα «πεφωτισμένων» ιεραρχών που ηγείται της ελλαδικής εκκλησίας θέλησε να παρέμβει στο θέμα των που προέκυψε από την πρόταση της κυβέρνησης για την θεσμοθέτηση του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης.

Έτσι με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης η ιερά σύνοδος (δεν δέχομαι να το ξαναγράψω με κεφαλαία) καταδίκασε με μιας στη πυρά το προς συζήτηση νομοθέτημα, τον πολιτικό γάμο καθώς και κάθε άλλη αντισυμβατική μορφή συμβίωσης. Αν εξαιρέσουμε την κατανόηση που μπορεί να δείξει κάποιος στο φόβο του εμπόρου που κινδυνεύει να χάσει μέρος της πελατείας του τότε το λιγότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε για αυτή τη δήλωση είναι να την χαρακτηρίσουμε αποκρουστικά νοσηρή.

Αναρωτιέμαι ποια η σκοπιμότητα της δήλωσης αυτής. Η προκλητικότητα της είναι προφανής, όπως προφανής είναι και η έλλειψη κάθε σεβασμού προς τις επιλογές του ατόμου για διαφορετικότητα στο τρόπο ζωής. Τα συμπεράσματα στα οποία μπορώ να καταλήξω είναι τα εξής: Πρώτον η εκκλησία συνειδητοποιεί σιγά σιγά την αδυναμία της να εκφράσει τις ανάγκες του μέσου ατόμου μέσω της στείρας τυπολατρικής προσέγγισης της για την ζωή και τους παράγοντες που την χαρακτηρίζουν ( όπως έρωτα, συμβίωση, διαφορετικότητα...). Δεύτερον ,λόγω ακριβώς αυτής της διαπίστωσης, επιδιώκει να συσπειρώσει και να φανατίσει τις συντηρητικές ομάδες εκείνες που τις έχουν απομείνει πιστές. Κακά τα ψέματα. Η κοινωνία ανεξαρτήτως αν διατηρεί την πίστη της στη θρησκεία έχει αποσύρει κάθε εμπιστοσύνη, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις και κάθε ενδιαφέρον, για τη εκκλησία. Η μόνη λύση λοιπόν που της απομένει είναι να εγείρει και να φανατίσει κάθε θεούσα, φασίστα και υπερσυντηρητικό για τη στήριξη και τη διατήρηση της δύναμης και της επιρροής της απέναντι στο κράτος και το σύστημα. Επιλέγει δηλαδή των δρόμο που επιλέγουν όλοι οι μεγάλοι δυνάστες στο ρου της ιστορίας όταν αισθάνονται να χάνουν την παντοκρατορία τους.

Και σαν μην έφταναν όλα αυτά ήρθε και σαν κερασάκι στη τούρτα η δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης Σ. Χατζηγάκη. Ο υπουργός αν και υπεραμύνθηκε του νομοσχεδίου που η κυβέρνηση προωθεί σημείωσε ωστόσο ότι «κάθε άποψη είναι σεβαστή». Δηλαδή η άποψη ότι όποιος επιλέγει να ζήσει με τον άνθρωπό του πέραν του θρησκευτικού γάμου εκπορνεύεται είναι μια σεβαστή άποψη κατά τον υπουργό! Όσο και αν γίνεται αντιληπτή η διαρκής πρόθεση της κυβέρνησης να μην έρθει σε ανοιχτή ρήξη με την εκκλησία, μια τέτοια δήλωση ξεπερνά κάθε όριο ψηφοθηρίας.

Όλα αυτά μοιάζουν από την μια αποκρουστικά και από την άλλη αστεία. Έχει γραφτεί πολλές φορές αλλά πιστεύω ότι θα πρέπει κάποια στιγμή να γίνει και πράξη: Ας τελειώνουμε με την εκκλησία. Δεν είναι δυνατόν να έχει τη δυνατότητα η εκκλησία σε ένα δημοκρατικό μη θεοκρατικό κράτος να συντηρεί τέτοια δύναμη ώστε να παρεμβαίνει στη κοινωνικοπολιτική ζωή της χώρας ανεπηρέαστα και κάτω από την ομπρέλα κρατικού σεβασμού. Αρκετούς αφορισμούς της επιτράπηκε να εξαπολύσει μέχρι τώρα. Μήπως ήρθε η ώρα να δεχτεί το κοινωνικό της αφορισμό; Δύσκολο. Αλλά όσο ζω ελπίζω.

Ο συνήθης κ. Ιερεμιάδης

Υπάρχουν αναρίθμητοι τύποι ανθρώπων. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι είναι τόσοι όσοι και οι κάτοικοι της γης. Είναι λοιπόν περίεργο μέσα στους τόσους διαφορετικούς να συναντά κανείς τόσο συχνά ένα συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου. Ένα συγκεκριμένο τύπο Έλληνα.

Είναι εκείνος ο τύπος που πάντα προσπαθεί να τα έχει καλά με όλους. Είναι εκείνος που ποτέ δεν θα τον ακούσεις να διαφωνεί ανοιχτά με κάποιον. Είναι εκείνος ο τύπος που δεν θα εκφράσει ποτέ την γνώμη του αν αυτή δεν συμπίπτει με τη γνώμη της επικρατούσας συντριπτικής πλειοψηφίας. Και εκείνος που ποτέ δεν θα καταλάβεις αν πραγματικά πιστεύει κάτι ή είναι απλά φορέας συνιστάμενων απόψεων που έτυχε να υιοθετήσει γιατί έτσι το έφεραν οι συνθήκες.

Μιλάω για τους ανθρώπους εκείνους που ποτέ δεν ξέρεις αν συμπαθείς ή αντιπαθείς, ή ακόμα δεν μπαίνεις καν στη διαδικασία να κανείς τον διαχωρισμό. Αν συναναστρέφεσαι μαζί τους το κάνεις είτε γιατί δεν βρίσκεις κάποιο λόγο για να μην το κανείς ( άλλα ούτε καταλαβαίνεις το γιατί το κανείς) , είτε γιατί αισθάνεσαι ότι έχεις κάποιο συμφέρον από αυτούς, είτε –πραγματικά δυστυχώς- γιατί είσαι ένας από αυτούς.

Αν κάτι είναι λοιπόν εξοργιστικό σε αυτή την παράλογη πραγματικότητα που αποκαλούμε ελληνική κοινωνία είναι η επιβράβευση και η ανάδειξη αυτών των ανθρώπων. Τους βρίσκεις παντού. Είναι πολιτικοί, καθηγητές πανεπιστημίων, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες. Σε κάθε χώρο που η γνώμη αποτελεί, ή για να είμαστε ακριβείς θα έπρεπε να αποτελεί, την εστία παραγωγής κάθε δραστηριότητας του αυτοί πάντα πρωταγωνιστούν. Αλλά ακόμα χειρότερα είναι και γονείς και σύζυγοι. Και εδώ δεν εξοργίζεσαι. Εδώ θρηνείς.

Ένας τέτοιος τύπος ανθρώπου είναι ο κ. Ιερεμιάδης του Μ. Καραγάτση. Ένας άνθρωπος που κατάφερε να γίνει καθηγητής, διευθυντής, υπουργός και τόσα αλλά μόνο και μόνο επειδή ποτέ δεν έκανε τίποτα που να χαρακτηριζόταν από την έκφραση κάποιας γνώμης. Ένα σεβαστό και υπολογίσιμο τίποτα. Ένας ευυπόληπτος πολίτης.