Υπάρχουν αναρίθμητοι τύποι ανθρώπων. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι είναι τόσοι όσοι και οι κάτοικοι της γης. Είναι λοιπόν περίεργο μέσα στους τόσους διαφορετικούς να συναντά κανείς τόσο συχνά ένα συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου. Ένα συγκεκριμένο τύπο Έλληνα.
Είναι εκείνος ο τύπος που πάντα προσπαθεί να τα έχει καλά με όλους. Είναι εκείνος που ποτέ δεν θα τον ακούσεις να διαφωνεί ανοιχτά με κάποιον. Είναι εκείνος ο τύπος που δεν θα εκφράσει ποτέ την γνώμη του αν αυτή δεν συμπίπτει με τη γνώμη της επικρατούσας συντριπτικής πλειοψηφίας. Και εκείνος που ποτέ δεν θα καταλάβεις αν πραγματικά πιστεύει κάτι ή είναι απλά φορέας συνιστάμενων απόψεων που έτυχε να υιοθετήσει γιατί έτσι το έφεραν οι συνθήκες.
Μιλάω για τους ανθρώπους εκείνους που ποτέ δεν ξέρεις αν συμπαθείς ή αντιπαθείς, ή ακόμα δεν μπαίνεις καν στη διαδικασία να κανείς τον διαχωρισμό. Αν συναναστρέφεσαι μαζί τους το κάνεις είτε γιατί δεν βρίσκεις κάποιο λόγο για να μην το κανείς ( άλλα ούτε καταλαβαίνεις το γιατί το κανείς) , είτε γιατί αισθάνεσαι ότι έχεις κάποιο συμφέρον από αυτούς, είτε –πραγματικά δυστυχώς- γιατί είσαι ένας από αυτούς.
Αν κάτι είναι λοιπόν εξοργιστικό σε αυτή την παράλογη πραγματικότητα που αποκαλούμε ελληνική κοινωνία είναι η επιβράβευση και η ανάδειξη αυτών των ανθρώπων. Τους βρίσκεις παντού. Είναι πολιτικοί, καθηγητές πανεπιστημίων, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες. Σε κάθε χώρο που η γνώμη αποτελεί, ή για να είμαστε ακριβείς θα έπρεπε να αποτελεί, την εστία παραγωγής κάθε δραστηριότητας του αυτοί πάντα πρωταγωνιστούν. Αλλά ακόμα χειρότερα είναι και γονείς και σύζυγοι. Και εδώ δεν εξοργίζεσαι. Εδώ θρηνείς.
Ένας τέτοιος τύπος ανθρώπου είναι ο κ. Ιερεμιάδης του Μ. Καραγάτση. Ένας άνθρωπος που κατάφερε να γίνει καθηγητής, διευθυντής, υπουργός και τόσα αλλά μόνο και μόνο επειδή ποτέ δεν έκανε τίποτα που να χαρακτηριζόταν από την έκφραση κάποιας γνώμης. Ένα σεβαστό και υπολογίσιμο τίποτα. Ένας ευυπόληπτος πολίτης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου